Amedeo Modigliani
Włoski malarz, rysownik i rzeźbiarz pochodzenia żydowskiego. Miał starsze rodzeństwo – Emanuele (ur. 1872), Margherita (ur. 1874) i Umberto (ur. 1878).

Współczesną sławę Modigliani zawdzięcza przede wszystkim swoim obrazom przedstawiającym akty, uchodzącym w jego czasach za skandalizujące, a zaakceptowane dopiero później.

Główny aspekt twórczości Modiglianiego stanowi, nie licząc kilku pejzaży, przedstawienie człowieka. Artysta ukazywał go za pomocą portretu, aktu i rzeźbionych ludzkich głów, względnie postaci przedstawiając jego nieskazitelny obraz. Modigliani nie poddał się żadnemu określonemu kierunkowi w sztuce. W jego pracach są elementy ekspresjonizmu kubizmu, i symbolizmu, a przy tym nawiązania do sztuki antyku, renesansu i manieryzmu, z którymi artysta zapoznał się w czasie studiów. Wypracował on przy tym własny, indywidualny styl.

Dla stylu Modiglianiego charakterystyczne są formy linearne i mocno wyciągnięte. Na wielu spośród jego obrazów widoczne są typowe dla niego elementy, jak wydłużone twarze i oczy bez źrenic. Przedstawienie cechuje mocna redukcja, na portretach i aktach jest ono do tego stopnia skoncentrowane na osobie, że przestrzeń pojawia się w tle, a obok przedstawianej postaci prawie nie ma dodatków. Tylko w późnych dziełach Modiglianiego nieliczne umieszczane na obrazach przedmioty wskazywać będą na społeczne środowisko przedstawianej osoby. Powstałe przed 1914 nieliczne rysunki mające za temat varietés i cyrk przedstawiają osoby w większym, narracyjnym kontekście.

Modigliani rzadko wypowiadał się na temat własnej sztuki. Według relacji współczesnych mu osób pielęgnował on swój wizerunek żydowskiego outsidera i cudzoziemca. Był przy tym, według samoświadomości artystycznej, „superuomo“ (z wł. „nadczłowiekiem“) i wybrańcem społeczeństwa. Widoczny był u niego ścisły rozdział życia prywatnego od sztuki. Namalował on tylko jeden autoportret. Jego niespokojny tryb życia nie odbił się na dziełach - w nich wypracował styl klarowny i prosty. Jego obrazy łączą tradycję z nowoczesnością. Modigliani nie był przy tym prekursorem czy pionierem jakiegoś kierunku w sztuce. Pozostał raczej stylistycznym samotnikiem. Dokonując integracji sztuki nowoczesnej ze sztuką dawnych epok wniósł znaczący, indywidualny wkład w sztukę XX w.

W historii odbioru sztuki Modiglianiego akty są najczęściej recenzowaną i obsypywaną pochwałami częścią jego dorobku, pomimo iż stanowią one tylko ok. 10% wszystkich jego dzieł. Pozycja tych obrazów ugruntowana została poprzez cenzurę, która istniała jeszcze po śmierci artysty, i poprzez ich oddziaływanie na widza. Jeszcze po drugiej wojnie światowej akty Modiglianiego wywoływały dyskusje na temat ich pornograficznej treści. W związku z tym Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku musiało tłumaczyć się, kiedy chciało wydrukować reprodukcję jednego z obrazów artysty ze swojej kolekcji, Akt z naszyjnikiem. Akty Modiglianiego spotykały z różnymi, sprzecznymi ocenami. Z jednej strony określano je jako „fascynująco zmysłowe”, a z drugiej jako „odrażająco zimne”. Amedeo Modigliani w aktach rozwinął własny styl. Podczas gdy inni malarze epoki jak Picasso, Matisse, Tsuguharu Fujita czy Kees van Dongen przedstawiali nagie, kobiece ciała w szerszym kontekście, sam Modigliani skupiał się na przedstawieniu kobiecego ciała nie umieszczając na obrazie żadnej akcji ani jakichkolwiek dalszych informacji na temat modelki.