John William Waterhouse
Brytyjski malarz, przedstawiciel neoklasycyzmu i prerafaelita. Znany szczególnie z portretów kobiecych postaci mitycznych i literackich.
Kiedy miał pięć lat, jego rodzina przeniosła się z Rzymu do Londynu. Początkowo malarstwa uczył go ojciec William Waterhouse. Od 1870 roku studiował w londyńskiej Królewskiej Akademii Sztuki.

W 1874 podczas Letniej Wystawy organizowanej przez Royal Academy wystawił, będący klasyczną alegorią, obraz "Sen i jego przyrodni brat Śmierć", który spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem. Od tej pory wystawiał tam swoje obrazy corocznie aż do śmierci. W roku 1895 John William Waterhouse został członkiem Akademii Królewskiej.

Prerafaelici to stowarzyszenie założone w Londynie w 1848 roku przez grupę studentów The Royal Academy of Art. Występowali przeciwko wiktoriańskiej, czysto akademickiej sztuce i głosili program sztuki odrodzonej moralnie, wzorowanej na twórczości mistrzów wczesnego włoskiego renesansu. Z jednej strony marzyli o powrocie do średniowiecza, z drugiej starali się zmierzyć z problemami swoich czasów. Prerafaelici czerpali tematy z Biblii i legend arturiańskich, dopełniali je pomysłami literackimi z dzieł poetów takich jak John Keats czy Alfred Tennyson, dramatami Szekspira albo aluzjami mistycznymi. Chętnie posługiwali się symbolami, malowali realistycznie, zawsze jednak w swoich obrazach zawierali jakieś dodatkowe, ukryte treści. Chcieli w ten sposób wrócić do "sztuki prawdziwej", która jest piękna, ale też niesie z sobą przekaz. Ich ulubionym motywem były zwykle piękne kobiety – często tworzyli wizerunki legendarnych bohaterek – Ofelii czy Laury. Jednym z typowy przedstawicieli takiego malarstwa jest John William Waterhouse.