Promocja

zobacz wszystkie

Philippe de Champaigne
Francuski malarz doby baroku z pochodzenia Flamand, w 1621 opuścił Brukselę i przyjechał do Paryża, gdzie podjął współpracę z Nicolasem Poussin. Od 1628 był nadwornym malarzem Marii Medycejskiej, później Ludwika XIII i kardynała Mazarina. Oprócz tworzenia obrazów na zamówienie dworu, brał także udział przy tworzeniu Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby, a od 1653 był jej rektorem.

Obrazy Philippe'a de Champaigne cechował realizm, statyczna kompozycja i zazwyczaj chłodna gama barw. Ślady po jego flamandzkim rodowodzie, takie jak bogata faktura i drobiazgowość, poddawał klasycznym rygorom. W portretach koncentrował się na pogłębionej analizie psychologicznej, jednocześnie wiernie oddając fizjonomię portretowanego. Postać przedstawiał często albo na neutralnym tle, albo na tle kotary bądź fragmentu architektury i pejzażu. Wykorzystywał także motyw obramienia okiennego, w którym umieszczał portretowaną osobę. W obrazach religijnych starał się wiernie obrazować tekst biblijny.
Cuda są jednym z niemal nieodłącznych elementów historii. Jeden z nich napotkał Philippe’a de Champaigne, nadwornego malarza Ludwika XIV związanego z zakonem jansenistów. Jego sparaliżowana córka przez długi czas przebywała w klasztorze. Pewnego dnia następiło jednak ni stąd, ni zowąd cudowne ozdrowienie. Artysta w podzięce opiekującym się nią zakonnicom namalował specjalny obraz.